فصل هشتم در اوقات نماز - ۲
نخعی میگوید اجماع نكردند اصحاب رسول علیه السلام رضی الله عنهم بر هیچ چیز همچنانكه اجماع میكردند در تاخیر نماز دیگر وعلی ان المخیرة لها الخیاد مادامت فی مجلسها در مبسوط امام محمد (رحمة الله علیه) و در خلاصة الفتاوی میارد كه وقت آفتاب برآید مقدار یک نیزه یا دو نیزه نماز گذاردن مباح شود تا بنده بمقام مناجات آید و با خداوند خود راز گوید و شربت المصلی نیاجی ربه بنوشد هوشدار تا چون بمقام مناجات آئی با خوف و خشیت آئی و ادب نگاهداری كه درگاه كبریائیست حكایت نقل ست كه حسین بن علی رضی الله عنهما هرگاه كه بر جای نماز ایستادی لرزیدن گرفتی و گفتی بنده را اگر با ملكی از ملوک دنیا راز باید گفت بترسد مرا با خداوند راز میباید گفت چگونه نترسم حكایت نقل ست كه چون وقت نماز درآمدی امیرالمؤمنین علی كرم الله وجهه بلرزیدی و گفتی آه درآمد وقت گذاردن آن امانت كه بر آسمانها و زمینها و كوهها عرض كردند قبول نتوانستند كرد نمیدانم كه از عهدهٔ چگونه بیرون خواهم آمد و راوی روایت میكند كه چون وقت نماز درآمدی ابوبكر صدیق رضی الله عنه از هوش برفتی حكایت در طبیب القلوب میارد كه روزی ابوبكر صدیق رضی الله عنه نماز بامداد میگذارد سورهٔ الحاقة میخواند باین آیت رسید قوله تعالی خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ثُمَّ الْجَحِيمَ صَلُّوهُ نعره بزد و در محراب بیفتاد و بیهوش شد او را برداشتند و بخانه بردند تا چهل روز بیمار بود راوی میگوید كسی سبب بیماری او نمیدانست و ما بعیادت وی میرفتیم پس بنده در مقام مناجات با خداوند تعالی با خوف و خشیت و خشوع و ادب باید بود