این آیت مرا یاد آمد: «وَكَانَ أَبُوهُمَا صَالِحًا [و پدرشان مرد نیكی بود]» و عجب مدار از بركات سخاوت كه از پس مرگ بماند و بطریق خواب تعریف افتد، كه عادت خلیل -علیه السلام- مهمان داشتن بود و این ضیافت پس از وفات وی تا این غایت بمانده است و ربیع بن سلیمان حكایت كند كه شافعی -رحمة الله علیه- بمكه رسید و ده هزار دینار با وی بود، خیمه بیرون مكه بزد و آن زر بررِ ازاری ریخت و هركه ویرا سلام كردی یک كف بوی دادی تا نماز پیشین بكرد ازار بیفشاند هیچ چیز نمانده بود، و یكی یک روز ركاب وی بگرفت تا برنشست، ربیع را گفت: چهارصد دینار بوی ده و عذر خواه. یكروز علی -رضی الله عنه- بگریست، گفتند: چرا همی گریی؟ گفت: هفت روزست تا هیچ مهمان در خانه من نرسیده است. و یكی نزدیک دوستی شد و گفت: چهارصد درم وام دارم، بوی داد بگریست، زن وی گفت: چون خواستی گریست نبایستی دادن، گفت: از آن میگریم كه از وی غافل مانده ام تا ویرا بدان حاجت آمد كه بر من سوال كرد.

نیز بسیادت انتساب شیخ فرید صدور یافته در بیان آنكه اختلاف علماء سوء موجب فساد عالم است وَمَا یُنَاسِبُ ذٰلِكَ ثَبَّتَكُمُ اللهُ سُبْحَانَه عَلیٰ جَادَّة ابَائِكُمُ الْكِرَامِ شنیده شد كه بادشاهِ اسلام از حُسنِ نشأِ [فطرت] مسلمانی كه در نهاد خود دارند بایشان [شیخ فرید] فرموده اند كه چهار كس از علماء دیندار پیدا كنند كه مُلازم باشند و بیان مسائل شرعیه میكرده باشند تا خلاف شرع امری واقع نشود الحمدُ للهِ سُبْحَانَه عَلیٰ ذلِكَ مسلمانان را به ازین چه بشارت و ماتم زده گان را به ازین چه نوید لیكن چون حقیر بواسطهٔ همین غرض متوجهٔ خدمتِ علیّه است