آیت دیگر- هوا و آنچه در ویست - ۱

و هوا نیز دریایی است كه موج میزند، و باد موج زدن وی است، جسمی بدین لطیفی كه چشم ویرا در نیابد و دیدار چشم را حجاب نكند و غذای جان تو بر دوام- كه بطعام و شراب در روزی یک بار حاجت افتد و اگر یک ساعت نفس نزنی و غذاء هوا بباطن نرسد هلاک شوی- و تو از وی غافل، و یكی از خاصیت هوا آنست كه كشتیها از وی آویخته است كه نگذارد كه بآب فرو شود، و شرح چگونگی این دراز است. و نگاه كن درین هوا پیش ازانكه بآسمان رسی چه آفریده است از میغ و باران و برف و برق رعد، و نگاه كن دران میغ كثیف كه ناگاه از میان هواء لطیف پدید آید، باشد كه از زمین برخیزد و آب برگیرد، و باشد كه بر سبیل بخار از كوه ها پدید آید، و باشد كه از نفس هوا پدید آید، و جایها كه از كوه و دریا و چشمها دورست بر آنجا ریزد قطره قطره بتدریج، هر قطره ایكه میآید خطی مستقیم كه در تقدیر ویرا جایی معلوم فرموده اند كه آنجا فرود آید تا فلان كرم تشنه است سیر شود و فلان تخم را آب حاجتست آب دهد و فلان نبات خشک خواهد شد تر شود، و فلان میوه بر سر درخت خشک میشود باید كه ببیخ درخت شود و بباطن وی در شود و از راه عروق وی كه هر یكی چون مویی باشد بباریكی میشود تا بدان میوه رسد و آنرا تر و تازه دارد، كه تو بخوری بغفلت و بی خبر از لطف و رحمت، و بر هر یكی نبشته كه كجا فرود آید و روزی كیست، اگر همه عالم خواهند تا عدد آن بشناسند نتوانند، و آنگاه اگر این باران بیكراه بیاید و بگذرد نباتها را بتدریج آب نرسد، پس بوقت سرما این باران بیاید و سرما را بر وی مسلط كند تا در راه آنرا برف گرداند، هم چون پنبهٔ زده ذره ذره میآید،