بیان عبادات و عادات یومیه و لیلیه حضرت امام ربانی - ۲
این هر دو سخن هر چند از سكر خبر میدهد اما سخن من اصالت دارد او در عین سكر گفته است و من در ابتدای صحو سخن او در مرتبهٔ صفات ست و سخن من بعد از رجوع از مرتبهٔ ذات زیرا كه در مرتبهٔ ذات تعالیٰ این قسم محبت را گنجایش نیست جمیع نسب را ازان مرتبه كوتهی ست با جهل بلكه بذوق نفی محبت دران مرتبه میكنند و به هیچ وجه خود را شایان محبت او نمیدانند محبت و معرفت در صفات ست و بس محبت ذاتی كه گفته اند مراد ازان ذات احدیت نیست بلكه ذات با بعضی از اعتبارات ذات ست پس محبت رابعه در مرتبه صفات ست والله سبحانه اعلم انتهی كلامه الشریف و بعد از أدای صلوٰة عشا و وتر زود به مضجع رفته می غنودند و پیش از اضطجاع آیات و ادعیهٔ ماثوره را میخواندند
و در سرّ آنكه زود بعد از عشا می غنودند می فرمودند این بیداری بعد از عشا در بیداریٔ آخر شب فتور می اندازد و دیگر اگر كسی بنشیند دور نیست كه به سخنان رسمی هم بپردازد و آن دران وقت بی كراهت نیست از عمر عبدالعزیز رحمه الله تعالیٰ منقولست كه شبی بعد از أدای صلوٰة عشا بتفقد رعایا پنهان و تنها برآمده بود ناگاه هم عسسان او او را ناشناخته گرفتند و بند كرده بخانه آوردند در روشنای صباح چه بینند خلیفه است معذرت خواستند و عرض كردند كه خلیفه چرا نگفتند كه من فلانم فرمود من صلوٰة عشا گذارده بودم و بعد از أدای آن سخن دنیا مكروه است و دُرود نیز اكثر میخواندند خصوصاً شب جمعه و روز جمعه و شب دوشنبه روز دوشنبه در أواخر یاران را شبهای جمعه جمع كرده هزار بار درود میفرستادند و بعد از أدای آن عدد ساعتی مراقب شده بانكسار تمام دعا میكردند چنان می نمود كه بآن مأمور شده بودند