سخن آخـــــــــر - ۳
الله تعالیٰ (اسلامیت) را یعنی علوم ایمان و علوم عمل را، به واسطه قرآن برای او خبر داد. به اوامری كه برای انجام دادن میباشد، (فرض) گفته می شود. و به نواهی یعنی به منع شدگان (حرام) گفته میشود. به هر دویش، (احكام اسلامیه) میگویند. یک انسانی كه تازه مسلمان میشود، آموزش معلومات اسلامی كه در میان انسانها پخش گردیده است، فوراً بالای او فرض میشود. اگر به آموختن اینها اهمیت ندهد و بگوید كه: «به آموختن آن لزومی نیست» درین صورت ایمانش از بین میرود و (كافر) میشود. در آیات كریمه و احادیث شریفه به صورت واضح بیان گردیده است كه، كسیكه به حالت كافری بمیرد، هیچ عفو نمی گردد و بطور ابدی و بی پایان در دوزخ خواهد ماند. در كتاب (مكتوبات شریف امام ربانی) نیز در مكتوب ۲۶۶ مفصلاً نوشته شده است. به كسی كه ایمانش را از دست داده، (مرتد) گفته میشود. به كسانی كه به قرآن كریم و احادیث شریف بطور صحیح باور دارند، (اهل سنت) میگویند. الله تعالیٰ بخاطر اینكه بسیار با رحم است هر چیز را به شكل روشن نفهماند، بعضی هایشان را بطور پوشیده خبر داد. به كسانیكه به قرآن كریم و احادیث شریف باور نموده، اما در بعضی جاها به آنها مطابق به بیانات علمای اهل سنت معنی ندهند، (بی مذهب) گفته میشوند. به بی مذهبانی كه تنها به معلومات ایمانی ایكه بطور پوشیده بیان گردیده است، معنی غلط میدهند، (اهل بدعت) و یا (مسلمان گمراه شده) میگویند. به كسیكه به اوامریكه واضح بیان شده است، معانی غلط میدهد، (ملحد) میگویند. ملحد، هر چندیكه خود را مسلمان هم بداند، كافر است. كسی كه اهل بدعت است، كافر نیست. ولی حتماً در دوزخ بسیار عذاب خواهد دید.