جمره، افزایش گرما، به فاصله های هفت روزه میباشد كه، در هنگام نزدیک آمدن بهار ابتدا در هوا، بعد در آب و در نهایت در خاک بمیان می آید. جمره بمعنی قطعه سوخته ذغال، بمعنی گدازه (اخگر) می باشد. افتادن جمره ها نظر به روزهای قاسم انجام میگیرد. جمره اول، به هوا، در یكصد و پنجمین روز قاسم (در ۲۰ فبروری [فوریه])، جمره دوم، به آب، در یكصد و دوازدهمین روز (در ۲۷ فوریه- فبروری)، جمره سوم، به خاک، در یكصد و نوزدهمین روز (در ۵ مارس [مارچ]) می افتد. امروز یكصد و نوزدهمین روز قاسم، یعنی روزی است كه سومین جمره به خاک می افتد. جمره ها، مژده دهنده شروع به گرمی گراییدن هوا و پشت سر گذاشتن روزهای سرمای زمستان می باشد.

ودیعتهاء عزیز و نفیس است كه در زیر كوهها پنهان كردست كه آنرا معادن گویند آنچه از وی آرایش را شاید چون زر و سیم و لعل و پیروزه و بلخش [شاید لعل باشد؟ (در برهان: زاج سیاه)] و شبه و یشم و بلور و آنچه از وی اوانی را شاید چون آهن و مس و برنج و روی و آرزیز [قلعی] و آنچه از وی كارهاء دیگر آید از معادن چون نمک و گوگرد و نفط و قیر، و كمترین آن نمک است كه طعام بدان گواریده شود، و اگر در شهری آن نیابند همه طعامها تباه شود و همه لذتهاء طعام بشود و همه بیمار گردند و بیم هلاک بود، پس در لطف و رحمت نگاه كن كه طعام تو اگر چه غذا داد لكن چون در خوشی وی چیزی در میبایست دریغ نداشت، این نمک از آب صافی باران بیافرید كه بر زمین جمع شود و نمک میگردد، و این نیز بینهایت است.