طبقهٔ چهارم پاک داشتن تن و جامه است از نجاستها، تا جملهٔ تن آراسته شود بركوع و سجود و اركان نماز: و این درجهٔ پاكی مسلمانی است، كه فرق میان مسلمان و كافر در معاملت بدین نمازست، و این پاكی نیز یک نیمه از ایمانست.

پس بدین وجه معلوم شود كه در همه طبقهای ایمان پاكی یک نیمهٔ ایمانست و بحكم آنكه نیمهٔ پیشین است، گفت: «بُنِيَ الدِّينُ عَلَى النَّظَافَةِ - بناء دین بر ویست.»

پس این طهارت تن و جامه كه همگنان روی بدان آورده اند، و جهد همه در آن كنند، درجهٔ باز پسین طهارتهاست، ولكن از آنكه آسان تر است، و نفس را نیز در وی نصیب است، كه پاكیزگی خوش باشد، و نفس به راحت بود اندر آن، و هر كسی نیز آن را ببیند و پارسائی وی بدان بداند، بدین سبب بر مردمان آسانتر بود.

اما پاكی دل از حسد و كبر و ریا و دوستی دنیا، و پاكی از معصیت و گناه، نفس را در آن هیچ نصیب نیست، و چشمهاء خلق بر آن نیوفتد: كه آن نظاره گاه حقست نه نظاره گاه خلق، بدین سبب هر كسی در آن رغبت نكند.

نازم بچشمِ خود كه جمالِ تو دیده است

                    افتم بپای خود كه بكویت رسیده است

هر دم هزار بوسه زنم دستِ خویش را

                    كو دامنت گرفته بسویم كشیده است