جمال الٰهی را كه از فهم زدور و از چوكات بیان خارج است، چنانچه در آخرت دیده خواهد شد، بی زمان و بی مكان دید. با الله تعالی بدون صوت و حرف گفتگو كرد. الله تعالیٰ را تسبیح، حمد و ثنا نمود. به شرف و اكرامات مظهر گردید. پنجاه نماز را بر او و امت او فرض نمودند و با اشاره حضرت موسیٰ علیه السلام برای تخفیف آنها عروج و نزول نمود و آنها را به پنج فرض رسانید. بعد از این مسافرت طولانی و بعد از آنكه غرایب فراوان را دید و شنید با هزاران خلعت و تشریف و تكریم، بخوابگاه خود عودت فرمود و خوابگاهش هنوز گرم بود.

بدانكه گروهی را جهل بجایی باشد كه عجب آورند بچیزی كه آن بدیشان نیست و بقدرت ایشان تعلق ندارد، چون قدرت و جمال و نسب، و این جهل است هر چه تمامتر چه اگر عالم و عابد گوید كه علم من حاصل كردم و عبادت من كردم خیال او را جای هست اما این دیگر خود حماقت محض است. و كس بود كه عجب بنسب ظالمان و سلاطین كند، و اگر ایشان را بینندی كه در دوزخ بچه صفت باشند و اندر قیامت كه خصمان بریشان چه استخفاف كنند، ازیشان ننگ دارندی، بلكه هیچ نسب شریفتر از نسب رسول- علیه السلام- نیست و عجب بدان باطل است، و عجب گروهی بدانجا رسد كه پندارند كه ایشانرا خود معصیت زیان ندارد و نخواهد داشت، و هر چه خواهند همی كنند: و این مقدار ندانند كه چون خلاف جد و پدر خود كنند نسب خود ازیشان قطع كرده باشند؛ و ایشان شرف در تقوی و در تواضع دانستند نه در نسب، و هم از نسب ایشان كسانی بودند كه سگان دوزخ بوند،