ادب چهارم- آنكه خداوند خانه ایشانرا گوید كه: چه خواهید و چه آرزو كنید چون در دل راضی بود بدانچه ایشان حكم كنند- كه آنچه آرزوی ایشان بود، ثواب دران بیشتر بود؛ و رسول -علیه الصلاة  والسلام- میگوید: «هر كه بارزوی برادری مسلمان قیام كند، او را هزار هزار حسنه بنویسند و هزار هزار سیئه از وی بسترند، و هزار هزار درجه ویرا بردارند، و از سه بهشت ویرا نصیب كنند فردوس و عدن و خلد»، اما پرسیدن كه چیزی آورم یا نه؟ آن مكروهست و مذموم؛ بلكه آنچه باشد بیاورد، و اگر نخورد باز برگیرد.

چون معلوم شد كه بر هر كسی آموختن آن علم واجب است كه در راه معاملت ویست، بدانستی كه عامی پیوسته در خطر باشد، كه ویرا كاری در پیش آید و بنادانی بكند كه نداند كه اندر آن حكمتی هست، و بدین معذور نباشد: هرگه كه حاجت بدان غالب بود و نادر نباشد. مثلا كسی در حال حیض  مباشرت كند یا پس از حیض پیش از سر شستن، و گوید كه این علم ندانستم: معذور نباشد.  و از زنی كه پیش از صبح پاک شود، و نماز شام و نماز خفتن قضا نكند، كه نیاموخته باشد، یا مردی كه زن را در حال حیض طلاق دهد و نیاموخته باشد كه حرام است: معذور نباشد. و با وی گویند: ترا گفته بودیم كه طلب علم فریضه است، از این فریضه چرا دست بداشتی تا در حرام افتادی؟ مگر كه واقعهٔ نادر باشد كه افتادن آن متوقع نبود: آنگاه معذور باشد.