طبقهٔ چهارم پاک داشتن تن و جامه است از نجاستها، تا جملهٔ تن آراسته شود بركوع و سجود و اركان نماز: و این درجهٔ پاكی مسلمانی است، كه فرق میان مسلمان و كافر در معاملت بدین نمازست، و این پاكی نیز یک نیمه از ایمانست. پس بدین وجه معلوم شود كه در همه طبقهای ایمان پاكی یک نیمهٔ ایمانست و بحكم آنكه نیمهٔ پیشین است، گفت: «بُنِيَ الدِّينُ عَلَى النَّظَافَةِ-بناء دین بر ویست.»

پس این طهارت تن و جامه كه همگنان روی بدان آورده اند، و جهد همه در آن كنند، درجهٔ باز پسین طهارتهاست، ولكن از آنكه آسان تر است، و نفس را نیز در وی نصیب است، كه پاكیزگی خوش باشد، و نفس به راحت بود اندر آن، و هر كسی نیز آن را ببیند و پارسائی وی بدان بداند، بدین سبب بر مردمان آسانتر بود.

اما پاكی دل از حسد و كبر و ریا و دوستی دنیا، و پاكی از معصیت و گناه، نفس را در آن هیچ نصیب نیست، و چشمهاء خلق بر آن نیوفتد: كه آن نظاره گاه حقست نه نظاره گاه خلق، بدین سبب هر كسی در آن رغبت نكند.

بدانكه در وضو شش چیز كراهیت است: سخن گفتن: و دست بر روی زدن، و دست بر فشاندن، و از آبی كه بافتاب گرم كرده باشد طهارت كردن، و آب بسیار ریختن، و بر سه بار زیادت كردن. اما روی خشک كردن بدانكه نیت تا گرد ننشیند، یا دست بداشتن تا اثر عبادت بیشتر بماند، هر دو نقل كرده اند و هر دو رخصت است: و چون نیت این باشدهر دو فضیلت است. و از خنور [ظرف] سفالین طهارت كردن اولیتر و بتواضع نزدیكتر از آفتابه و طاس.