در ثواب و فضیلت طلب حلال - ۳

و سهل بن عبدالله تستری رحمة الله علیه گوید: «كه هیچ كس بحقیقت ایمان نرسد الا بچهار چیز، همه فرایض بگذارد بشرط سنت، و حلال خورد بشرع و ورع [تقوی و پرهیز كاری] و از همه ناشایستها دست بدارد بظاهر و باطن، و هم برین صبر كند تا مرگ»

و گفته اند كه: «هر كه چهل روز شبهت خورد، دل وی تاریک شود و زنگار گیرد» و ابن المبارك گوید: «یک درم از شبهت بخداوند دهم دوستر دارم از آنكه صد هزار درم بصدقه دهم». و سهل تستری گوید: «هر كه حرام خورد، هفت اندام وی در معصیت افتد ناچار- اگر وی خواهد و اگر نخواهد- و هر كه حلال خورد، همه اندام وی بطاعت بود، و توفیق خیرات بوی پیوسته باشد».

و اخبار و آثار درین باب بسیارست، و بسبب این بود كه اهل ورع احتیاط عظیم كرده اند، و یكی ازیشان وهب بن الورد بوده است، كه هیچ چیز نخوردی كه ندانستی از كجاست، یک روز مادرش قدحی شیر بوی داد، پرسید كه از كجاست و بها از كجا آورده اند و از كی خریده اند، چون همه بدانست گفت گوسفند چرا از كجا كرده است- و از جایی چرا كرده بود كه مسلمانانرا در آن حقی بود- نخورد، مادرش گفت: بخور كه خدای تعالی بر تو رحمت كند، گفت: نخواهم اگر چه رحمت كند: كه آنگاه، برحمت وی رسیده باشم بمعصیت، و این نخواهم. و بشر حافی را پرسیدند كه از كجا می خوردی و وی احتیاط كردی، گفت: از آنجا كه دیگران می خورند، ولیكن فرق بود میان آنكه می خورد و میگوید، و میان آنكه می خورد و می خندد، و گفت: بهتر از آن نبود كه دست كوتاه تر و لقمه كمتر.