آنهایی را كه مطابق به یكی از چهار مذهب عبادت میكنند، اگر مرتكب به گناهی شوند و یا در عبادت تقصیری بعمل بیاورند اگرالله تعالی بخواهد عفو میكند و هیچ به دوزخ نمیگذارد. اگر بخواهد به مقدار گناهشان عذاب خواهد كرد ولی، از عذاب نجات خواهند یافت. كسانیكه حتی یكی از معلومات "ضروریِ معلوم" را، معلومات دینی را كه واضح و آشكار اند، یعنی جاهلان نیز شنیده اند، باور نكنند، در دوزخ برای ابد عذاب خواهند دید. به اینها (كافر) ویا (مرتد) گفته میشود.

بدانكه راه عبادت هم از جمله عبادات است، و زاد هم از جمله راه است، پس هرچه راه دین را بدان حاجت بود هم از جمله دین بود، راه دین را بطعام خوردن حاجت است، چه مقصد همه سالكان دیدار حق تعالی است، و تخم آن علم و عمل است، و مواظبت بر علم و عمل بی سلامت تن ممكن نیست، و سلامت تن بی طعام و شراب ممكن نیست، بلكه طعام خوردن ضرورت راه دین است، پس از جمله دین باشد، و برای این گفت حق تعالی: «كلوا من الطیبات واعلموا صالحاً»، میان خوردن و عمل صالح جمع كرد، پس هر كه طعام برای آن خورد تا ویرا قوت علم و عمل بود و قدرت رفتن راه آخرت بود، طعام خوردن وی عبادت بود؛ و برای این گفت رسول -علیه السلام- كه: «مومن راه بر همه خیرات ثواب بود، تا [تا بمعنی حتی است] لقمه كه در دهان خود نهد یا در دهان اهل خود»، و این برای آن گفت كه مقصود مومن ازین همه راه آخرت بود.

و نشان آنكه طعام خوردن از راه دین بود، آن باشد كه بِشرَه نخورد، و از حلال خورد، و بقدر حاجت خورد، و آداب خوردن نگاهدارد.