در تفسیر وسیط می آرد بروایت سعید الساعدی از رسول علیه السلام كه فرمود اذا اغتاب احدكم اخاه من خلقه فلیستغفره له فان ذالك كفارة له یعنی چون غیبت كند یكی از شما برادر خود از پس وی پس گو آمرزش خواه از برائ وی بدرستیكه كفارت آن غیبت آمرزش خواستن ست از برای وی یعنی گوید اللهم اغفر لمن غیبته الٰهی زبان ما را از غیبت نگاهدار و خصمان ما را از ما راضی گردان.

بدانكه در سوگند دروغ ده وعیدست پنج درین آیت قوله تعالٰی ان الذین یشترون بعهد الله وایمانهم ثمنا قلیلا الایه فرمود كه ایشان را در آخرت هیچ بهره خیر نباشد كه اولئك لاخلاق لهم فی الاٰخرة و خداوند ایشانرا خطیر لطف نكند ولا یكلمهم الله و نظر رحمت بسوی ایشان نكند ولا ینظر الیهم یوم القیمة و ایشان را پاک و ستوده نگرداند كه ولا یزكیهم و مر ایشان را بود عذاب دردناک كه ولهم عذاب الیم اما پنج دیگر یكی آنست كه بركت از مال ایشان بردارد دویم بركت از عمر ایشان برد سیم آنكه خانمان ایشان ویران كند چهارم عیش خوش ببرد پنجم بعذاب دوزخ گرفتار گرداند قال النبی علیه السلام الیمین الفاجرة تدع الدیار بلاقع یعنی سوگند دروغ سراها خالی كند از اهل وی یعنی كسی كه سوگند دروغ یاد كند یا بمرگ صوری گرفتار آید یا بمرگ معنوی مرگ صوری آنست كه حق تعالٰی بركت از عمر وی بردارد و او را زود اجل فرستد بشومی سوگند دروغ و مرگ معنوی آنست كه حق تعالٰی لذّت حیات را از وی بردارد و طاعتش صافی نیابد چنانكه شاعری گوید

قطعه

هر كه سوگند می خورد بدروغ # میكشد خویش را بنادانی #

در حیاتست بعد ازان وی را # نیست ذوق حیات انسانی #