فحش گفتن

رسول- علیه السلام- گفت: «بهشت حرام است بر كسی كه فحش گوید»، و گفت: «اندر دوزخ كسان باشند كه از دهان ایشان پلیدی همی رود چنانكه از گند آن همه دوزخیان بفریاد آیند و گویند این كیست؟ گویند این آنست كه هر كجا سخنی فحش و پلید بودی دوست داشتی و همی گفتی». ابراهیم بن میسره همی گوید كه: هر كه فحش گوید، اندر قیامت بر صورت سگی خواهد بود. و بدانكه بیشترین فحش اندران بود كه از مباشرت عبارتهاء زشت كنند- چنانكه عادت اهل فساد بود- و دشنام آن بود كه كسی را بدان نسبت كنند. رسول- علیه السلام- گفت: لعنت بر آن باد كه مادر و پدر خویش را دشنام دهد، گفتند این كه كند؟ گفت: آنكه مادر و پدر یكی را دشنام دهد تا مادر و پدر ویرا دشنام دهند، آن خود وی داده باشد.

و بدانكه چنانكه حدیث مباشرت بكنایت باید گفت تا فحش نبود، در هر چه زشت بود هم اشارت باید كرد و صریح نباید گفت، و نام زنان صریح نباید گفت بلكه «پردگیان» باید گفت، و كسی را كه علتی بود زشت چون بواسیر و برص و غیر آن «بیماری» باید گفت و ادب اندر چنین الفاظ نگاه باید داشت: كه این نوعی است از فحش.