و عالم كه آفرید از دو جنس آفرید: عالم اجساد و عالم ارواح و از عالم اجسام منزلگاه روح آدمیان ساخت، تا زاد آخرت ازین عالم برگیرند. و هر كسی را مدتی تقدیر كرد، كه در این عالم باشد، و آخرت مدت اجل وی باشد، كه زیادت و نقصان را بوی راه نباشد: چون اجل در آید، جانرا از تن جدا كند. و در قیامت، كه روز حساب و مكافاتست، جانرا بكالبد دهد، و همه را برانگیزد، و هر كسی كردارهای خویش بیند، در نامه بنوشته، كه هر چه كرده باشد همه را با یاد وی دهد. و مقدار معصیت و طاعت وی ویرا معلوم گردانند، بترازویی كه شایسته آن كار باشد: و آن ترازو با ترازوی این جهانی نماند.

بدانكه رسول گفت- علیه السلام- كه: خدای تعالی میگوید: «من رحمن ام و خویشی من رَحِم است، نام وی از نام خود شكافتم [مقصود اینست كه كلمه «رحم» كه بمعنی خویش است از كلمه رحمن كه نام خداوند است مشتق و شكافته شده]، هر كه خویشی پیوسته دارد با وی پیوندم، و هر كه بریده دارد از وی» ببرم؛ و گفت: «هر كه خواهد كه عمر وی دراز شود و روزی وی فراخ شود، گو خویشاوندانرا نیكودار؛ هیچ طاعت را بیش از آن ثواب نیست كه صلت رحم را، تا باشد كه اهل بیتی باشد كه بفسق و فجور مشغول باشد، چون صله رحم كنند، مال ایشان و فرزندان ایشان از بركت آن می افزاید» و گفت: «هیچ صدقه فاضلتر از آن نبود كه بخویشاوندی دهی كه با تو بخصومت بود». و بدانكه پیوستن رحم آن بود كه چون ایشان از تو قطع كنند تو بپیوندی، و هر كه تو را محروم دارد تو او را عطا دهی، و هر كه بر تو ظلم كند تو از وی درگذاری.