پنجم- آنكه تا گرسنه نشود دست بطعام نبرد، و نیكوترین سنتی كه بر طعام تقدیم باید كرد گرسنگی است: كه پیش از گرسنگی خوردن مذموم و مكروه است، و هر كه دست بطعام برد و گرسنه بود، و بازگیرد و هنوز گرسنه بود، هرگز بطبیب حاجت نیابد.

ششم- آنكه بما حضر [هر چه موجود باشد] قناعت بكند، و تكلف طعامهای خوش نكند: كه مقصود مومن نگاه داشت قوّت عبادت بود نه تنعم؛ و سنت است نانرا گرامی داشتن كه قوام آدمی بدین است: و بهترین اكرام وی آنست كه در انتظار نان- خورش ندارندش، بلكه در انتظار نماز ندارند، كه چون نان حاضر شد نخست نان خورند آنگاه نماز كنند.

هفتم- آنكه دست بطعام نبرد تا كسی حاضر نیاید كه با وی بخورد: كه تنها خوردن نیكو نیست، و هر چند دست بر طعام بیش بود بركت بیش بود؛ و انس گوید -رضی الله عنه- كه: «رسول -علیه السلام- هرگز طعام تنها نخوردی».

بدانكه روز آدینه روزی بزرگست، و فضل وی عظیم است، و عید مومنانست. و رسول گفت – علیه السلام -: «هر كه سه جمعه بی عذری دست بدارد، اسلام را از پس پشت انداخت و دل وی زنگار گرفت»؛ و در خبرست كه: «خدایرا تعالی در هر آدینه ششصد هزار آزاد كرده است از آتش دوزخ» و رسول – علیه السلام – گفت: «دوزخ را هر روز بنزدیكی زوال آفتاب بتابانند، نماز مكنید درین وقت، مگر روز آدینه كه دوزخ درین روز نتابانند»؛ و گفت: «هر كه روز آدینه فرمان یابد، ویرا مزد شهیدی نویسند، و از عذاب گورش نگاهدارند».