در وجوب امر معروف و نهی منكر
و این قطبی است از اقطاب دین كه همه انبیا را بدین فرستاده اند، چون این مندرس [از بین برود] شود و از میان خلق برخیزد، همه شرع باطل شود؛ اما علم این در سه باب است: باب اول در واجبی وی؛ باب دوم در شروط حسبت؛ باب سوم در منكرات كه غالبست در عادت.
بدانكه امر معروف و نهی منكر واجبست، و هر كه بوقت بی عذری بماند عاصی است: خدای تعالی میگوید: «ولتكن منكم امة یدعون الی الخیر ویامرون بالمعروف وینهون عن المنكر» فرمان میدهد و میگوید كه: «باید كه از شما گروهی باشند كه كار ایشان آن بود كه خلق را بخیر دعوت كنند و معروف بفرمایند و از منكر باز دارند»، این دلیل است كه فریضه است؛ ولیكن فرض كفایت است، كه چون گروهی بدین قیام كنند كفایت باشد، اما اگر نكنند همه خلق بزه كار باشند.
و می گوید: «الذین ان مكناهم فی الارض اقامو الصلاة وآتوالزكوة امروا بالمعروف ونهوا عن المنكر»، امر معروف را با نماز و زكوة بهم نهاد و اهل دین را بدین صفت كرد. و رسول گفت- علیه السلام-: «امر معروف كنید، اگر نه، خدای تعالی بدترین شما را بر شما مسلط كند، آنگاه چون بهترین شما دعا كنند نشنوند!». و صدیق روایت می كند كه: رسول- علیه السلام- گفت: «هیچ قوم نیست كه در میان ایشان معصیت رود و انكار نكنند [نهی از منكر نكنند]، كه نزدیک بود كه خدای تعالی عذابی فرستد كه همه را برسد!» و گفت: «همه كارهاء نیكو در جنب غزا كردن چون قطره است در دریای عظیم، و غزا كردن در جنب امر معروف چون قطره است در دریای عظیم»،