** شعر:

بر آستان عبادت كه سر نهاد شبی * كه لطف دوست برویش هزار در نكشود *

رابعه رحمة الله علیها از شخصی شنید كه گفت خدایا در رحمت خود بر من بكشای رابعه (رضی الله عنها) گفت ای مسكین در رحمت حق بسته بود تا این زمان بكشاید

* * مثنوی:

بیدلی میگفت در وقت دعا * ای كریم آخر دری بر من كشا *

رابعه آنجا مگر بنشسته بود * گفت ای غافل كه این در بسته بود *

الهی قاضی الحاجات توئی حاجات دینی و دنیائی ما را برآوردهٔ خیر گردان و از محتاجی دنیا و آخرت نگاهدار.

بدانكه رسول گفت- علیه السلام- كه: خدای تعالی میگوید: «من رحمن ام و خویشی من رَحِم است، نام وی از نام خود شكافتم [مقصود اینست كه كلمه «رحم» كه بمعنی خویش است از كلمه رحمن كه نام خداوند است مشتق و شكافته شده]، هر كه خویشی پیوسته دارد با وی پیوندم، و هر كه بریده دارد از وی» ببرم؛ و گفت: «هر كه خواهد كه عمر وی دراز شود و روزی وی فراخ شود، گو خویشاوندانرا نیكودار؛ هیچ طاعت را بیش از آن ثواب نیست كه صلت رحم را، تا باشد كه اهل بیتی باشد كه بفسق و فجور مشغول باشد، چون صله رحم كنند، مال ایشان و فرزندان ایشان از بركت آن می افزاید» و گفت: «هیچ صدقه فاضلتر از آن نبود كه بخویشاوندی دهی كه با تو بخصومت بود». و بدانكه پیوستن رحم آن بود كه چون ایشان از تو قطع كنند تو بپیوندی، و هر كه تو را محروم دارد تو او را عطا دهی، و هر كه بر تو ظلم كند تو از وی درگذاری.