جمره، افزایش گرما، به فاصله های هفت روزه میباشد كه، در هنگام نزدیک آمدن بهار ابتدا در هوا، بعد در آب و در نهایت در خاک بمیان می آید. جمره بمعنی قطعه سوخته ذغال، بمعنی گدازه (اخگر) می باشد. افتادن جمره ها نظر به روزهای قاسم انجام میگیرد. جمره اول، به هوا، در یكصد و پنجمین روز قاسم (در ۲۰ فبروری [فوریه])، جمره دوم، به آب، در یكصد و دوازدهمین روز (در ۲۷ فوریه- فبروری)، جمره سوم، به خاک، در یكصد و نوزدهمین روز (در ۵ مارس [مارچ]) می افتد. امروز یكصد و نوزدهمین روز قاسم، یعنی روزی است كه سومین جمره به خاک می افتد. جمره ها، مژده دهنده شروع به گرمی گراییدن هوا و پشت سر گذاشتن روزهای سرمای زمستان می باشد.

 در (كافی) [مولف (كافی شرح وافی) نسفی عبدالله توفی سنة ۷۱۰ ه. [۱۳۱۰ م.] فی بغداد.] می آرد كه نزدیک آفتاب برآمدن نماز فریضه گزاردن روا نبود و نزدیک آفتاب راست ایستادن و نزدیک آفتاب فرو شدن مگر نماز دیگر آن روز كه روا بود امّا سجدهٔ تلاوت و نماز جنازه و نماز نافله روا بود با كراهیت امّا نزدیک امام شافعی درین سه وقت نماز فریضه روا بود بیكراهیت و این روایت در (منظومه) است و در (صلوة مسعودی) آورده كه وقت برآمدن آفتاب و فرو شدن مگر نماز بامداد آن روز قضا كردن و نماز دیگر آن روز ادا كردن روا بود و در روز عید رمضان و عید قربان پیش از نماز عید نافله نشاید گزاردن و اگر نماز بامداد از وی فوت شده باشد از نمازگاه عید بیرون رود و آن نماز را قضا كند آنگاه باز آید بنمازگاه